LESZCZ NA WAGĘ ZŁOTA. KANAŁ ŻERAŃSKI – KOBIAŁKA
Ten artykuł był czytany - 1026 razy!
Po 5 latach wróciłem nad Kanał Żerański na Kobiałce. Od razu przypomniałem sobie jak piękne to łowisko i jak bardzo wymagające. Po Narodowym Święcie Niepodległości wiadomo było, że nawet na Aleksandrowie nic nie bierze, a świetni wyczynowcy, z małymi wyjątkami łowią jedynie okonie. Przed moimi pierwszymi od 6 lat zawodami na kanale, czyli Master Feeder Cup, chciałem jednak zobaczyć, czy zmieniło się cokolwiek i czy jestem w stanie złowić choćby jedną białą rybę!

Głównym celem treningu było przypomnienie sobie kanału, sprawdzenie, czy wszystkie elementy są odpowiednio dopasowane, bo wiadomo, że inaczej łowi się na płytkich akwenach, na których łowię na co dzień, a inaczej na głębokim kanale. Chodzi o plątanie zestawów podczas opadania etc. Ot zwykłe przypomnienie sobie techniki wędkowania, żeby nie robić tego podczas zawodów.
Sam jak palec na Kobiałce, to wrażenie niecodzienne:)
…prawie sam;)
Postanowiłem zastosować dwie zupełnie inne taktyki. Na palikach odmierzyłem 17 i 30 metrów i na pierwszej linii chciałem podać tylko zanętę z robakami, zobaczyć czy może znęcę jakieś płotki i krąpie, a na drugiej linii typowo pod leszcza lekki zapach, dużo robaka i sama glina z ziemią. Na treningu mogłem skorzystać z możliwości łowienia na dwie wędki i sprawdzania w tym samym czasie co dzieje się na konkretnej linii.
Mieszanka to mix wyczynowych zanęt Turbo płoć i leszcz od Professa, przesiana jeszcze przez najdrobniejsze sito aby pozbyć się jakichkolwiek grubszych frakcji.
Towar którego użyłem do wędkowania, to wyczynowa seria firmy Profess
Z racji tego, że zanęta leszczowa jest deko jaśniejsza, to całość postanowiłem przyciemnić czarnym barwnikiem, aby wszystko wyglądało naturalnie na dnie, bo woda w Kanale Żerańskim jest obecnie przejrzysta niczym na tropikalnej lagunie:). Potem zastanawiałem się ogólnie czy barwnik to dobry pomysł, bo może trzeba było wręcz przeciwnie, wyróżnić sie na dnie. Cóż poszły konie po betonie.

Nie używałem szklanki, bo wiedząc, że ryb jest jak na lekarstwo postanowiłem zanęcić każdą linie 3 koszyczkami standardowej wielkości M. Do wędkowania miałem używać rozmiaru S, chyba że się coś wkręci mocniej, to wtedy zmienię i będę podawał więcej towaru, ale bywalcy Żerańskiego wiedzą, że to było marzenie ściętej głowy.
Półka boczna feederowego kanalarza:)
Pierwsze branie zanotowałem po około poł godzinie, był to jednak klasyczny kanałowy, niewymiarowy okoń. Na szczęście podczas zawodów zaliczane są do wagi i nie przerzucamy ich bez sensu. Tymczasem wraca do wody. Wziąłem ze sobą siatkę, ale na razie nie ma sensu jej moczyć:) Tymczasem po 40 minutach na pierwszej linii mam płoć. Bardzo mnie ucieszyła, bo się okazało, że jednak coś, poza okoniami tu pływa. Rozwinąłem siatkę, bo może będzie co pokazać. Koledzy jak nie zobaczą to nie uwierzą, że na Kobiałce są inne ryby, gdy nawet na Aleksandrowie tylko oksy.

Mija kolejne 20 minut i zacinam delikatne branie z drugiej linii, nęconej tylko gliną z robakami i na plecionce czuję charakterystyczne potrząsania głową. Mam leszczyka i to całkiem fajnego. To dobry prognostyk przed zawodami.

Gdy nie ma słońca wychodzą naprawdę klimatyczne fotki.
Nie podjarałem się jakoś szczególnie i dalej mozolnie powoli buduję linie, choć są też momenty, że do wody ląduje pusty open window, tak aby nie przenęcić pojedynczych ryb. Kolejny leszczyk trafia się z linii eksperymentalnej, zanęconej tylko zanętą z jokersem. Ryby meldują się rzadko, ale jak na te warunki i oczekiwania nie jest źle. Piękny wypoczynek nad kanałem nie jest zakłócany niemal niczym. Zero gapiów, kolegów po kiju, którzy wiedzą więcej i lepiej albo pytają o wszystko. Tylko cisza, spokój i wolna głowa, która kombinuje jak przechytrzyć kolejną rybę. Udaje się i w podbieraku jest kolejny złotawy przyjaciel.

Finalnie łowię 4 leszczyki dwie ładne płocie i jednego fajnego garbusa. Reszta okonków ląduje od razu do wody. To był bardzo udany powrót na Kanał Żerański na Kobiałce. Trudne łowisko, ale urokliwy, zalesiony brzeg naprzeciwko i kilka wypracowanych ryb pozwoliły mi wypocząć i pobyć samemu z myślami.

Jak zwykle w takich sytuacjach trening zamotał trochę taktyką podczas zawodów rozegranych dwa dni później i sprawił, że przez 4 godziny zawodów szukałem leszczy, bo jednak od piątku do niedzieli nie minęło aż tyle czasu, żeby wiele się zmieniło. Niestety leszcz padł jeden na całe zawody, czyli prawie 60 uczestników. W 5. godzinie postanowiłem się już ratować i wziąłem za okonie, co dało 5 miejsce w 15 osobowym sektorze. Chyba lepiej było szukać oksów od początku:)
Tekst i foto : Tomek Sikorski
W razie pytań zapraszam do kontaktu poprzez mój profil na facebooku: Tomek Sikorski Wędkarstwo
